انگیزه و هدف نیز می تواند عاملی برای مسافرت باشد. مجموعه چنین عواملی به همراه نیازها و اهداف دیگر انسان اشکال متنوعی از مسافرت­های توریستی را به وجود می آورند، که عبارتند از :

2-2-2-1- گردشگری تفریحی و استراحت

این نوع گردشگری شامل افراد یا گروه­هایی است که جهت استفاده از تعطیلات، تفریح، استراحت، استفاده از آب و هوای  گرمتر یا خنکتر از محل اقامت خود به مسافرت می روند. محیط آلوده و یکنواخت شهرهای امروزی، موجب فرسایش روحی و جسمی انسان می شود و بدیهی است که این امر در بازده کار او بسیار مؤثر است، بنابراین گرایش به ایجاد تنوع در محیط زندگی و فرار از فضای پر تنش شهرمعاصر از یک سو و عشق انسان به تحسین زیبای­های طبیعت، ا و را به ترک محیط کار و زندگی دائمی خود وا می دارد (محلاتی، 11:1380).

2-2-2-2- گردشگری درمانی

این نوع شامل افراد و گروه­هایی هستند که برای استفاده از تغییر آب و هوا با هدف پزشکی و درمانی، استفاده از آب­های معدنی، گذراندن دوران نقاهت و نظایر آن اقدام به مسافرت می کنند.

2-2-2-3- گردشگری فرهنگی

این نوع گردشگری برای آشنایی با مواریث فرهنگی و هنری و آداب و رسوم، بناها و آثار تاریخی، هدف­های آموزشی، تحقیقاتی، و پژوهشی صورت می گیرد.

2-2-2-4- گردشگری اجتماعی

در این نوع گردشگری عمدتاٌ هدف­های اجتماعی، مردم شناسی، جامعه شناسی، دیدار دوستان، خویشاوندان و امثال آنها مورد نظر است.

2-2-2-5- گردشگری ورزشی

هر نوع مسافرتی که به منظور فعالیت­های ورزشی باشد گردشگری ورزشی نامیده می شود مانند اسکی، پیاده روی، کوه پیمایی، کوه نوردی، شکار و ... (رضوانی، 19:1382).

2-2-2-6- گردشگری زیارتی

بدون تردید یکی از مهمترین و کهنترین عوامل و انگیزه­های مسافرت انسان باورهای مذهبی و احساسات دینی بوده است. اساساٌ انسان از ابتدای تاریخ خود مکان­هایی را مقدس می دانسته است و به منظور تأمین نیازها و خواسته­های روحی، روانی و مادی خود و از ترس بلایای طبیعی و غیر طبیعی که زندگی ا­و را تهدید می کرده، به دیدن و زیارت آن مکان­های مقدس می رفته است (محلاتی، 12:1380).

2-2-2-7- گردشگری تجاری

مهمترین مسافرت­هایی که تحت این عنوان صورت می گیرد عبارتند: از سفرهایی که افراد برای شرکت در بازارهای مکاره و نمایشگاه­های کالا و صنایع و سرکشی و بازدید از تاسیسات کارخانه­ها و نظایر آن می نمایند.

2-2-2-8- گردشگری سیاسی

مسافرت به منظور شرکت در اجلاس و مجامع بین المللی کنگره و سیمنارهای سیاسی، جنبش­های ملی و مذهبی، مراسم ویژه سیاسی مانند تدفین رهبران و شخصیت­های سیاسی، پیروزی رهبران و احزاب و به حکومت رسیدن آنها و نظایر آن گردشگری سیاسی خوانده می شود (رضوانی، 12:1382).

2-2-2-9- طبیعت گردی یا اکوتوریسم (Ecotourism)

طبیعت گردی یک واژۀ و مفهوم نسبتاٌ جدید است که از کلمه یونانی Oikos گرفته شده است که به معنی خانه است و اولین بار در سال 1996 توسط هکتورسیالوس لاسکوریان مشاور مخصوص بوم گردی در سازمان حفاظت جهانی [1](I U C N) مطرح گردید (بهرامی و دیگران37:1382 ). اکو توریسم نوعی توریسم است که ضمن حفاظت از منابع طبیعی، رفاه و آسایش و ارزش­های اجتماعی مردم محلی را نیز حفظ می کند. همچنین مجمع طبیعت گردی در سال 1991 اکوتوریسم را اینگونه تعریف کرد که :

سفر مسؤلانه به نواحی و عرصه­های طبیعی با رویکرد حفاظت از محیط زیست و حمایت از رفاه مردم محلی است (همان منبع، 35). اکو توریست­ها بسته به انگیزه سفر خود دو گروه سنی را شامل می شوند، گروهی که از طبیعت گردی به دنبال ماجراجویی، دیدار از سرزمین­های بکر و فعالیت­های ورزشی هستند که سنی کمتر از 40 سال دارند و گروه دوم با هدف لذت بردن از طبیعت به تفریح و سرگرمی و دیدار از حیات وحش به مسافرت می روند و در محدوده سنی 35 تا 54 سال قرار دارند (رضوا نی، 24:1380 ).

علاوه برانواع گوناگون گردشگری مورد اشاره در بالا که به نوبه خود در موقعیت­های مختلف جغرافیایی می توانند وجود داشته باشند، انواع خاصی از گردشگری در نواحی روستایی هم انجام می گیرد که مهمترین آنها عبارتند از:

-گردشگری طبیعی، که عمدتاٌ در تعادل با جاذبه­های اکولوژیکی قرار دارد؛

-گردشگری فرهنگی، مرتبط با فرهنگ، تاریخ و میراث فرهنگی و باستانی مردم روستایی می باشد؛

-گردشگری دهکده­ای، که در این نوع گردشگری بازدیدکنندگان در خانوارهای دهکده زندگی نموده و در فعالیت­های اجتماعی و اقتصادی روستا مشارکت می کنند؛

-اگروتوریسم یا گردشگری کشاورزی که گردشگری بدون ایجاد پیامدهای منفی روی اکوسیستم مناطق میزبان با فعالیت­های سنتی کشاورزی در تعامل هستند و در آن مشارکت می کنند (شریف زاده و مردانی نژاد، 54:1381).