گردشگری پایدار
شروع مباحث مربوط به گردشگری پایدار در جوامع غربی به سالهای آغازین دهه 1970، برمیگردد. به دنبال چاپ مقالات گوناگونی از ترنر و اش در سال 1975 گان در سال 1988 مورفی 1985، کریپندوف در سال 1987، بحث گردشگری پایدار گرمی خاصی به مباحث مربوط به جهانگردی بخشید، به گونهای که سازمانهای جهانی بویژه سازمان جهانی گردشگری (1991) و اتحادیه جهانی ملل متحد در زمینه محیط و توسعه موسوم به اتحادیه بروندت لند (1987)، رهنمودهای ارزندهای را به کشورها و دولتها ارائه نمودند. در سال 1992، یکصد و هشتاد و دو کشور در شهر ریودوژانیرو گرد هم آمدند. تا در راستای طرحهای عملی توسعه پایدار به بحث و بررسی بنشینند. کشورهای شرکت کننده، موافقت خود را با دستور جلسه 21 که در واقع شامل مجموعهای از طرحهای عملی کشورها جهت نیل به توسعه پایدار میباشد، اعلان نمودند. در راستای دستور جلسه 21، شورای گردشگری و مسافرت جهانی، سازمان جهانی گردشگری شورای جهانی و شورای زمین دستور جلسه بیست و یکم را برای توسعه پایدار در صنعت گردشگری منتشر نمودند. (منشي زاده، ،1384 ص151).
سازمان جهانی جهانگردی برخی از اصول جهانگردی پایدار را به شرح زیر بیان مینماید:
اصول گردشگری پایدار از دیدگاه لومسدن
1ـ استفاده از ماهیت پایدار گونه منابع
حفظ و استفاده پایدار از منابع (طبیعی، اجتماعی و فرهنگی) بسیار حائز اهمیت بوده، و به معنای تجارت درازمدت است.
2ـ کاهش بیش از حد مصرف و اتلاف
کاهش بیش از حد مصرف و اتلاف، جلو هزینههای بازسازی زیانهای درازمدت وارد بر محیط زیست را گرفته و به کیفیت گردشگری کمک میکند.
3ـ حفظ تنوع
حفظ و ارتقای تنوع طبیعی، اجتماعی و فرهنگی برای پایداری درازمدت گردشگری اهمیت ویژهای دارد و پایگاه انعطافپذیری را برای صنعت گردشگری به وجود میآورد.
4ـ صنعت گردشگی و برنامهریزی
بسط و توسعه گردشگری که وارد یک چارچوب برنامهریزی راهبردی محلی و ملی شده و تاثیرات محیط زیستی را نیز مدنظر قرار میدهند، پایداری درازمدت گردشگری را افزایش میدهد.
5- حمایت از نظام اقتصادی محلی
گردشگری که تعداد زیادی از فعالیتهای اقتصادی محلی را مورد حمایت و تحت پوشش خود قرار میدهد و ارزشها و هزینههای محیط زیست را در نظر میگیرد، علاوه بر حمایت از این نظامهای اقتصادی جلوی انهدام محیط زیست را میگیرد.
6- مشارکت اجتماعهای محلی
مشارکت کلی اجتماعهای محلی در بخش گردشگری نه تنها به نفع خود آنها و محیط است بلکه نوع تجربه گردشگری را بهبود میبخشد.
7- مشاوره با افراد ذی نفع و عامه مردم
مشاوره بین دست اندرکاران صنعت گردشگری و اجتماعها، سازمانهاو نهادهای محلی مهم است، البته در صورتی که دوشادوش هم کار میکنند و اختلافات منافع را کنار بگذارند.
8- آموزش خدمه
آموزش خدمه که گردشگری پایدار را وارد روشهای اشتغال میکند، و در کنار آن استخدام خدمه محلی در تمامی مقاطع، سبب بهبود کیفیت صنعت گردشگری میشود.
منابع کارشناسی ارشد جغرافیا - برنامه ریزی توریسم